Coming Soon

I will be reopening this blog... soon.

:'(

The Blind Side

Courage is a hard thing to figure. You can have courage based on a dumb idea or a mistake, but you’re not supposed to question adults or your coach or your teacher because they make the rules. Maybe they know best but maybe they don’t. It all depends on who you are, where you come from.

(Didn’t at least one of the six hundred guys think about giving up and joining with the other side? I mean valley of death, that's pretty salty stuff.)

That's why courage is tricky. Should you always do what others tell you to do? Sometimes you might not even know why you’re doing something, I mean any fool can have courage.

But Honor, thats the real reason you either do something or you don’t. It’s who you are and maybe who you want to be. If you die trying for something important then you have both Honor and Courage, and thats pretty good.

I think thats what the writer was saying, that you should hope for courage and try for honor. And maybe even pray that the people telling you what to do have some too.

-Michael Oher on The Charge of the Light Brigade by Alfred Lord Tennyson

A Quote by Meredith Grey

"According to Elizabeth Kubler Ross, when we are dying or have suffered a catastrophic loss, we all move through five distinct stages of grief. We go into denial, because the loss is so unthinkable we can't imagine it's true. We become angry with everyone, angry with survivors angry with ourselves. Then we bargain, we beg, we plead, we offer everything we have, we offer up our souls in exchange for just one more day. When the bargaining has failed and the anger is to hard to mantain we fall into depression, despair, until finally we have to accept we have done everything we can. We let go. We let go and move into acceptance."

Erase erase

Sana ung buhay parang drawing book na lang na kapag panget yung nagawa mong drawing, pwede mong itapon ang page na un at palitan ng bago. O di kaya, start from scratch ka kapag masyado nang magulo tear, crumple, then dispose.

Panahon ng Bagyo

Pagkatapos ng bagyong si Ondoy, si Peping naman ang mananalasa. Please, be safe everyone.

Taking forty winks.

In Love Mode

"...but your arms, they fit me... perfectly."

- Sugarfree, Mornings and Airports

:-)

Short Notice

Last night, a friend told me that she's getting married today and I can't get over it. I don't know why but maybe its because of the mixed emotions that suddenly rushed in when I heard the news. I'm happy for them and wish her all the best. :)

Gatilyo

Napakaraming tao sa labas nang sumilip ako sa bintana. Nagkakagulo. Nag-uunahan. Meron daw kasing pinamimigay nang libre yung kapit-bahay namin. Yung pila ng mga tao, umabot na hanggang sa bahay namin. Kung ano man yung libre na yun, hindi ko na inalam.

Nanatili lang ako sa loob ng bahay namin. Kasama ko ang pinsan ko. Nag-aasaran lang kami. Naglalaro. Habang napansin ko na marami na rin palang tao sa loob ng bahay namin. Nasa sala sila, pero ung iba, umaakyat na rin sa kwarto namin. Ok lang daw yun sabi ng nanay ko. Parang open house.

Since ayos lang naman daw, hindi ko na pinansin ang pagkapal ng mga tao. andun pa rin kami sa kwarto kasama ko ang pinsan ko at mangilan-ngilang bisita.

Hanggang sa may pumasok na isang lalaki.

Medyo brusko ang dating at mukhang walang gagawin matino. Hindi ako kumportable nang makita ko siya kaya pasimple akong nagmatyag sa mga kilos nya. Hindi nagtagal, may dumating na mga pulis. Ang isa sa mga pulis ay nasa pituan na ng kwarto at biglang sumigaw ng..

Sumuko ka na Rommel!

Si Rommel pala yung mamang pumasok at tama ang hinala ko na wala nga siyang gagawin matino. Dahil nang marinig niya ang tawag sa kanya ng mga pulis, tila may binunot siya sa likod. Unti-unting inilabas at nagulat kami sa aming nakita. Ayos... may dala siyang .357 Magnum revolver.

Matapos ang malakas na sigaw ay tinutukan siya ng mga pulis bagamat malayo ang distansya. Nagpanic ang mga tao. Pinilit nilang makalabas pero wala ring nangyari dahil siksikan na rin sa labas. Ang iba ay natakot at nanigas lang sa kanilang kinatatayuan... nakikiramdam kung ano ang susunod na gagawin ni Rommel.

Ako? Hindi ako alam kung ano ang gagawin ko sa mga oras na yun. Naisip kong wala na akong takas at wala na rin matataguan. Ilang hakbang lang ang layo ko kay Rommel at tanging isang aparador lang ang laman ng kwarto na siguradong di kayang isalba ang buhay ko laban sa baril na hawak niya.

Kaya nanatili na lang ako sa kinatatayuan. Kinakabahan. Nag-iisip. Nagdadasal.

Maya maya lamang ay biglang naisipang barilin ni Rommel ang dalawang tao na malapit bukana ng pinto. Sumagot ng isang putok ang pulis na malapit rin sa may pinto. Tinamaan si Rommel sa hita kaya't bumagsak ito at nakahiga ng patagilid habang bumubulwak ang dugo sa hita.

Akala ng ilang di na nito kayang gumawa pa gulo dahil duguan na at kaawaawa. Pero nang maiangat nyang muli ang mga kamay, pinaputukan pa ulit nito ang isang sibilyan at habang unti-unting nanghihina, tumingala ito, sa dakong kinaroroonan ko.

Alam kong may bala pa ang kanyang baril at hindi ako superhero para iwasan ang tulin ng bala sakaling gawin niya nga ang iniisip ko. Palapit pa lang ang ibang pulis na naipit sa kapal ng mga tao sa baba ng bahay namin kaya ni sila ay di ko na rin maasahan. Kasabay ng kanyang nanghihinang tingin ay ang pagtutok niya ng baril sa akin. Sa mga saglit na yun, kung anu-ano ang pumasok sa isip ko pero biglang nawala ang kaba nang matanggap ko na pagkatapos ng pagkalabit sa gatilyo ay mag-iiba na ang mundo. Pumikit at nag-intay, bumagal ang oras, at biglang..

Nagising na ako sa alarm ko dahil 6:30 am na pala.