Halos dalawang buwan din akong namasahe ng Cavite to Quezon City para sa aking OJT. Mahirap ang biyahe. Aalis ka bago sumikat araw at siguradong wala na ang araw bago ka makauwi ng bahay. Siksikan sa MRT, mainit, at mahaaaaba ang pila kapag rush hour. Unahan pa sa upuan kapag pauwi at siguradong uugatin ka kahihintay ng bus na sasakyan mo pauwi. Nakakapagod. Magastos. Minsan nakakatamad talaga.
Pagdating sa opisina, siguradong late ako. Hehe... siguro magpapa-party ang mga kasabay kong kaklase kapag nauna ako dumating sa kanila or kapag dumating ako bago mag-9 am. Hehe... Tapos, pupunta ka sa assigned place mo. Gagawa ng trabaho at manood sa mga gumagawa ng trabaho. Magtatanong para matuto, makikipag-usap sa mga kasama, minsan, makikitawa, at mang-aasar ng kapwa OJT.
Pwedeng magdala ng pagkain sa cubicle. Hindi naman necessary na sa pantry ka kumain kung snacks lang din. Madalas kape at donuts ang agahan ko. Ok kasi ung coffee dun sa bilihan sa baba. May free refill na, may free-item card ka pa. Medyo mahal kung aaraw-arawin mo ang kapeng yun pero ayos na din. Sulit naman ung lasa mas masarap kesa sa kape sa mga terminal ng bus.
Kapag masyado kang subsob sa trabaho, malalaman mong lunch break maraming nang tao ang naglalabasan ng opisina nyo. Minsan sa cafeteria kami naglulunch, mura lang kasi dun. Subsidy na rin siguro yun ng kumpanya para sa mga empleyado. Minsan naman sa nagtatake-out nalang kami ng food at sa pantry kumakain. Pero nung nagbukas ang mahiwang Tokyo Tokyo dun sa baba, ewan ko kung bakit kami nag-3 days on the row na lunch dun. Ayos lang naman, Solb!
Pagkatapos ng lunch break at maaga kayo bumalik sa pwesto, pwede pa kayong manood ng mga Japanese pranks videos, magbentahan ng kanya kanyang negosyo, at yung ginagawa ng isa dun... magpatawa.
Balik na sa trabaho kapag ala-una na. Ganun ulit. Gagawa ng trabaho at manood sa mga gumagawa ng trabaho. Magtatanong para matuto, makikipag-usap sa mga kasama, minsan, makikitawa, at mang-aasar ng kapwa OJT.
Tapos uwian na. Maglalakad papuntang MRT. Maghahalungkat ng barya para sa ticket kapag walang stored value at makikipagsapalaran siksikan at nakakangawit na mundo. Pipila sa bus. Matutulog sa bus kapag nakasakay na at gigisng kapag malapit nang bumaba.
Buhay OJT sa loob ng dalawang buwan. Nakakapagod, hindi ung work kundi ung biyahe. Sa palagay ko, magaan lang trabaho dahil hindi naman kami nandun para magtrabaho... nandun kami para matuto at manggulo sa opisina nila. Hehe...
Ayos lang kahit wala kaming sweldo :D Masaya naman. Buti masaya dahil kung hindi, iyon na siguro ang isang sa mga pinaka mahabang dalawang buwan ng buhay ko. Hehe...
Marami akong nakilalang tao. Malamang iba iba sila ng personality. Iba iba rin ang kakayahan at pinanggalingan. May mga magaling na nakakamangha. Meron din namang mga tao na gusto mong turuan. Merong mga maingay at magulo. Meron ding mga tahimik at seryoso. Yung mga chismosa, wala naman akong na-encounter. Wala rin naman akong nakaaway. Merong masayang kasama, meron ding nakakairita.
Wala kaming exam na pagbabatayan kung ano ang natutunan namin sa OJT. Ang grade, pwede nating ikonsiderang subjective. Ikaw ang mismong batayan. Depende kung paano ka makitungo. Depende kung paano ka kumilos at gawin ang mga dapat gawin.
Para sa akin, ang naging pinaka-test namin dun ay yung kung pano ka makikibagay sa mga taong makakasama mo. Nung una mahirap kaya tahimik lang ako. Nakikiramdam kung paano ang takbo ng hangin sa paligid. Di kalaunan, ayun.. makulit na din ako. Pero mas madalas, gusto ko matuto at gusto kong may ginagawa dahil kung wala, papatayan ka ng kabagutan.
Nakakamiss din ang OJT. Yung mga phone calls ng mga user na minsan naubos na yata ang common sense dahil kinain na ng trabaho nila. Mga workstation at network problems. Mga call logs, reports, mga applications na ginagamit nila, mga PC na mabagal, mga computer chair na masarap palaruan ng to-recline-or-not-to-recline game, mga service tickets na namaster ko na ang paggupit at improved version na rin ung soft copy nya para mas madaling gupitin ung print-out, Elid cards, remedy, at ang IT helpdesk.
Hay... paalam OJT. Salamat sa mga natutunan ko pwede kong i-apply un in the near future. Salamat din sa mga hindi magagandang bagay na nakita at nalaman ko. Dahil sa mga flaws na yun naging mas realistic ang mga bagay bagay. Salamat sa mga nanglibre. Sana ilibre nyo din si Leslie. Salamat sa ulan na lumikha ng instant Ganghes River at apat na bote (apat nga ba?). Salamat sa mga blow-outs at mga pasalubong. Salamat sa oras. Salamat sa lahat. Hanggang sa muli...
Adios!
